TOP10: Zwierzęta o śmierdzącym usposobieniu

Zwierzęta takie jak lew, słoń, sęp, skunks czy hiena są nam dobrze znane. Przeciętny człowiek wie czym się one żywią, czy bytują w stadach, czy wędrują samotnie; wie jak wyglądają i na jakich kontynentach występują. Biolodzy i różnego rodzaju naukowcy badają te zwierzęta dostarczając nam co raz to nowych informacji. Często badania i obserwacje prowadzą do nieco niezwykłych wniosków. W ten sposób odkryto, że poniższa dziesiątka zwierząt ma dość niezwykłe zachowania związane z brzydkim zapachem.

10. Kaszalot

W przewodzie pokarmowym walenia powstaje miękka wydzielina. Morze wyrzuca wydaloną substancję na brzeg. Ta woskowata kula to ambra. Ambra ma delikatny aromat przypominający zapach krowiego łajna. Używa się jej do produkcji najdroższych perfum świata, bo jej niewielka ilość intensyfikuje inne zapachy.

Kaszalot

Kaszalot

 

9. Leniwiec trójpalczasty

Jego szorstką sierść porastają zielone glony. W sierści leniwca żyje mnóstwo robactwa. Jeden osobnik może nosić 980 chrząszczy z rodziny żuków i ponad 120 ciem. Trzy gatunki roztoczy bytuje w jego odbycie. Smród chroni go przed drapieżnikami o delikatnym powonieniu.

Leniwiec Trójpalczasty

Leniwiec Trójpalczasty

8. Lemur katta

W okresie godowym samce w walce używają zapachu. Gruczoły zapachowe znajdują się na nadgarstkach i przypominają gruczoły zapachowe człowieka. Lemur katta wydziela intensywny piżmowy zapach. Wydzielina informuje rywali, że dane samice są zajęte. Samce godzinami wcierają w ogon wydzielinę z nadgarstków, później pojedynkują się ogonami rozprzestrzeniając swój zapach. W trwającej czasem niemal godzinę walce wygrywa ten, który gorzej chuchnie.

Lemury katta

Lemury katta

7. Hiena cętkowana

Hieny żyją w klanach. Nawet 90 hien broni terytorium obejmujące 900 km kwadratowych. By nie zbłądzić, hieny polegają na zapachu. Umiejscowione w pobliżu odbytu gruczoły wydzielają cuchnącą maź. Hieny zostawiają ją gdzie tylko mogą, dzięki temu klan wie, kto jest kim. Zapachowa sieć daje im ogromną przewagę, gdy muszą zmierzyć się z królem zwierząt. Hieny często wędrują same lub w małych grupach. Terytorium klanu wyznaczają ślady zapachowe. Ich wydzielina jest wyczuwalna nawet po miesiącu działania żywiołów. Każdego roku hieny z jednego klanu wydalają 145 tys. rozbryzgów substancji zapachowej. Zapach unosi się jednocześnie nad 20 tys. tak oznakowanych punktów.

Hiena Cętkowana

Hiena Cętkowana

6. Petrel

Padlinożerny ptak, zjadający wszystko – od zdychającej ryby po śmieci. Marynarze nazywają je śmierdzielami. Petrele przebywają na brzegu tylko w okresie lęgowym. Ich pisklęta wykształciły odpychający mechanizm obronny. Karmione zwracanymi przez rodziców odpadkami wytwarzają w żołądkach cuchnący, oleisty płyn. Gdy pisklę poczuje się zagrożone opluwa nim napastnika. Struga wymiocin jest celna na odległość 1,5m. Wymiociny petrela usuwają wodoodporną warstwę z piór i sierści, co na mroźnej północy oznacza wychłodzenie i zgon.

Petrel

Petrel

5. Lew

Samiec znakuje terytorium swojego stada. Spryskane feromonami zarośla są dla niego jak słupy graniczne. Sygnały zapachowe każą trzymać się rywalom z daleka. Mocz lwa zawiera wiele lotnych składników, których zapach utrzymuje się godzinami. Istnieje łatwy sposób na roztaczanie zapachu. Wystarczy spryskać łapy. Każdy samiec codziennie zostawia tysiące wonnych śladów. Sąsiadujące samice robią to samo na swoim terytorium. Ziemie jest przesiąknięta zapachem lwów.  Na tak oznaczonym terenie nie ma znaczenia, czy lew będzie podchodził do zdobyczy z wiatrem, czy pod wiatr, ponieważ na całym obszarze unosi się jego zapach.

Lew

Lew

4. Wij dwuparzec

Gdy poczuje się zagrożony, dwa podłużne gruczoły w jego ciele wytwarzają różne szkodliwe substancje. Jeden z gatunków wydziela cyjanowodór. Jeden osobnik wytwarza dość cyjanowodoru by sześciokrotnie zabić mysz. Gaz wydzielony przez 100 dwuparców mógłby zabić człowieka.

Wij dwuparzec

Wij dwuparzec

 

3. Słoń

W okresie godowym po nogach samca spływa struga zielonego moczu. Przez kilka tygodni w roku poziom testosteronu u dorosłych samców 60-krotnie przekracza normę. W tym tanie nazywane „mustem” słoń wydala 300 litrów, czyli ponad 20 wiader moczu dziennie. Ponadto wydziela wieloskładnikowy śluz spływający mu po pysku. Jego znaczne ilości powstają w gruczołach policzkowych i każdy z nich jest napuchnięty do rozmiarów piłki do kosza. Zapach odrażających wydzielin słonia jest tak silny, że czuć go z odległości niemal kilometra. Smród jest reklamą jego potencji. Przed walką samce oceniają węchem swoich przeciwników.

Słoń

Słoń

2. Sęp

Sępy mogą ogryźć ciało człowieka do nagich kości w zaledwie 5 godzin. Ich dzioby i szpony są słabe, więc ptaki zaczynają od najbardziej miękkich części zwłok. Wkrótce natarte są gnijącym ścierwem i gnijącymi wnętrznościami. Jeszcze gorzej cuchnie to, co ptak wydala. W obliczu zagrożenia ptaki te wymiotują. Zrzucenie balastu ułatwia im start. Wymiociny zawierają kwas żołądkowy drażniący oczy i węch. Poza tym, gdy ptak się przegrzewa, wypróżnia się na własne nogi. Parująca ciecz ochładza sępa.

Sęp w ataku

Sęp w ataku

1. Skunks plamisty

Kontakt z jego wydzieliną powoduje ból. Broń chemiczna skunksa to m.in. zawierające siarkę tiole, te same związki, które sprawiają, że płaczemy przy krojeniu cebuli. Toksyczny opar dusi napastnika i powoduje chwilową ślepotę. Dwa gruczoły odbytowe wypełniają umięśniony zbiornik z żółtym olejem. Wytrysk z dwóch ujść jest celny na odległość ponad trzech metrów. Zwierzę może wypuścić szybką serię sześciu strzałów.

Skunks

Skunks


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *